چنين امر ضروري وواجب - كه أبو بكر در صورت گرديدنش لقمه سباع هم ترك آن جايز نداشته ( 1 ) ، وجناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) اهتمام شديد در آن داشته ، ووصيت وقت دم واپسين به آن فرموده - اجماع كرده باشند ، وبر فعل آن راضى نباشند ، از ايشان سكوت بر امر باطل وعدم انكار منكر كه سهل تر از آن است چه عجب است ؟ ! وثانياً : به آنكه سكوت همه صحابه مسلم نيست ، بلكه جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) به ارشاد باسداد خود استحقاق مغيره رجم را بيان فرموده ، وفيه كفاية لإنكار المنكر . ونيز حسّان بن ثابت - چنانچه از عبارت أبو الفرج أصفهاني دريافتى - بعدِ وقوع قصه زناى مغيره در هجو أو اشعارى گفته كه از آن صاف ظاهر است كه مغيره به اقصاى مراتب لوم رسيده ، وبه سبب پيش آمدن زنى كه با أو زنا نموده ، ترك دين واسلام كرده ، وأيام صبا ولهو ولعب را از سر باز گرفته ، پس اگر با وصف اين هجو شديد مغيره - كه يقيناً مستلزمِ هجوِ صارفِ حدّ از أو است ! - نيز ادعاى سكوت صحابه كرده شود ، جوابش جز سكوت امرى ديگر نيست . وثالثاً : آنكه سكوتْ دليل تسليم وموافقت وقتي مىتواند شد كه وجوه

--> 1 . يعنى : ندانسته .